Uzun zamandır cüzdanımdaki kart sayısını azaltmaya çalışıyorum. Hatta mümkünse fiziksel kart taşımak istemiyorum. Apple Pay ve benzeri dijital cüzdanları aktif kullandığınızda kart artık plastik bir obje olmaktan çıkıp telefonda veya saatte yaşayan bir ödeme yöntemine dönüşüyor. Aslında kart ortadan kalkmıyor; kartın fiziksel bir obje olma zorunluluğu ortadan kalkıyor.

Kullanıcı davranışının yönü de giderek buraya doğru ilerliyor. Worldpay’in Global Payments Report 2026 verilerine göre dijital cüzdanlar 2025 yılında dünya genelindeki online harcamaların %56’sını, fiziksel mağazalardaki harcamaların ise %33’ünü oluşturdu. Bir önceki yıl bu oranlar sırasıyla %53 ve %32 seviyesindeydi. Değişim yalnızca online alışverişte de yaşanmıyor. Federal Reserve araştırmasına göre ABD’de telefon üzerinden yapılan aylık ortalama ödeme sayısı 2018’de 4 iken 2024’te 11’e yükseldi. 18–24 yaş grubunda ise ödemelerin %45’i mobil telefon kullanılarak gerçekleştiriliyor. Bence burada tek tek oranlardan daha önemli olan şey yön: İnsanlar kartını cebinden çıkarmamaya alışıyor ve bir kere buna alışınca geri dönmek istemiyor.

Türkiye’de ise başka bir problemimiz var

Türkiye’de bu dönüşümü biraz farklı yaşıyoruz. Dünyanın birçok pazarında yıllardır gündelik hayatın bir parçası olan Apple Pay gibi platformlara hâlâ erişemiyoruz. Bunun regülasyonlardan ticari anlaşmalara, yerel ödeme altyapılarından global şirketlerin beklentilerine kadar birçok nedeni olabilir. Dışarıdan bütün dinamiklerini bilmek zor ama kullanıcı tarafındaki sonuç oldukça basit: Globalde standartlaşmaya başlayan bir deneyime Türkiye’de erişemiyoruz.

Bence asıl ilginç olan ise bu boşluğu nasıl doldurmaya çalıştığımız. Apple Pay yoksa yeni bir fiziksel kart çıkarıyoruz; yüzükle, sticker’la, anahtarlıkla veya başka bir aksesuarla ödeme yapmayı deniyoruz. Bunların her biri kendi içinde teknik olarak ilginç ürünler olabilir ve belirli kullanıcı gruplarında gerçek ihtiyaçlara da karşılık gelebilir. Fakat büyük resme baktığımda aynı soruya dönüyorum: Problemi gerçekten çözüyor muyuz, yoksa problemin etrafından mı dolaşıyoruz? Çünkü benim kullanıcı olarak ihtiyacım kartımı cebimden çıkarıp onun yerine başka bir obje taşımak değil. Kartı yüzüğe, sticker’a veya anahtarlığa dönüştürmek de değil. Ben mümkün olduğunca yeni bir şey taşımamak; zaten yanımda olan telefonumla veya saatimle ödeme yapmak istiyorum.

Belki inovasyon kavramını da burada biraz sorgulamak gerekiyor. Fiziksel kart yerine ödeme yapabilen yeni bir obje geliştirmek teknolojik açıdan inovasyon olabilir, ancak kullanıcı deneyimi açısından hâlâ aynı problemi başka bir formun içine koyuyoruz. Oysa dünyadaki davranış değişimi bize bence daha ilginç bir yön gösteriyor: Ödeme aracının görünmezleşmesi. İyi teknoloji bazen hayatımıza yeni bir obje ekleyen değil, var olan bir objeye olan ihtiyacımızı ortadan kaldıran teknolojidir.

Birilerinin köprü olması gerekiyor

Elbette Apple Pay’in Türkiye’ye gelmesi tek bir bankanın veya şirketin verebileceği bir karar değil. Regülasyonlar, ticari anlaşmalar, platform politikaları, yerel ödeme sistemleri ve birçok farklı paydaş var. Ama tam da bu nedenle Türkiye’deki büyük finans ve teknoloji şirketlerinin rolünün yalnızca alternatif ödeme yöntemleri geliştirmek olmaması gerektiğini düşünüyorum. Birilerinin köprü olması gerekiyor. Kullanıcıların globalde alıştığı deneyimlerle Türkiye’deki finansal ekosistem arasında daha güçlü bir bağ kurulması, gerekli standartların oluşmasına katkı sağlanması ve bu platformların Türkiye’de çalışabilmesini sağlayacak zeminin oluşmasında aktif rol alınması da inovasyonun bir parçası.

Kısa vadede yeni bir kart veya ödeme aksesuarı çıkarmak daha kolay olabilir. Hatta ticari olarak daha anlamlı da olabilir. Fiziksel kartların üretiminden dağıtımına, yenilenmesinden bakım modellerine kadar etrafında oluşmuş ciddi bir operasyon ve ekonomik model var. Dolayısıyla şirketler açısından mesele yalnızca kullanıcı deneyimi değil; mevcut sistemin yarattığı gelir de kararın doğal bir parçası. Fakat bir ürünün mevcut yapısından para kazanabiliyor olmak, o yapının gelecekte de doğru deneyim olduğu anlamına gelmiyor. Kullanıcı davranışı değiştiğinde şirketler mevcut alışkanlıktan mümkün olduğunca uzun süre gelir elde etmeyi veya yeni davranışı erkenden sahiplenmeyi seçebilir. Ben uzun vadede ikincisinin çok daha değerli olduğuna inanıyorum. Bazen kullanıcı deneyimine yapılabilecek en büyük katkı kendi alternatifimizi üretmek değil, kullanıcının zaten istediği deneyimin önündeki engelleri kaldırmaktır.

Kartın kendisini yeniden düşünmek

Bu dönüşümün tasarım tarafı da bence oldukça ilginç. Bugün birçok uygulamada “dijital kart” dediğimiz şey hâlâ fiziksel kartın ekrana çizilmiş hali: dikdörtgen bir yüzey, kart numarası, son kullanma tarihi ve CVV. Yani fiziksel dünyanın metaforlarını olduğu gibi dijital dünyaya taşımaya devam ediyoruz. Oysa dijital kartın fiziksel karta benzemek gibi bir zorunluluğu yok. Tek kullanımlık numaralar oluşturabilir, harcama limitini bağlama göre değiştirebilir, abonelikleri gösterebilir, işlem sırasında güvenlik seviyesini artırabilir veya seyahatte farklı para birimleriyle çalışabilir. Kaybolmaz ama gerektiğinde saniyeler içinde dondurulabilir. Belki de önümüzdeki dönemin asıl fırsatı daha güzel fiziksel kartlar tasarlamak değil, kart kavramının kendisini yeniden tasarlamak.

Fiziksel kartlar yakın zamanda tamamen ortadan kalkmayacak. Telefonun şarjının bitmesi, bazı terminallerin desteklememesi, ATM kullanımı, seyahat, erişilebilirlik ve farklı kullanıcı alışkanlıkları gibi oldukça gerçek ihtiyaçlar var. Dolayısıyla tartışmanın fiziksel kartı tamamen ortadan kaldırmak üzerinden yapılması gerektiğini de düşünmüyorum. Asıl soru hangisinin varsayılan deneyim olması gerektiği. Bugün birçok finansal üründe hâlâ fiziksel kart ana ürün, dijital kart ise onun dijital uzantısı olarak tasarlanıyor. Bence artık bunun tersine dönmesi gerekiyor: Dijital kart ana ürün olmalı. Fiziksel kart ise ihtiyacı olan veya isteyen kullanıcının talep ettiği opsiyonel bir ürün haline gelmeli.

Daha az şey, daha iyi deneyim

Sonuçta ben artık yeni bir fiziksel kart istemiyorum. Kartın yerine geçecek yeni bir obje de istemiyorum. Daha az şey taşımak, daha az şey düşünmek ve daha iyi bir ödeme deneyimi istiyorum.

Teknolojinin gitmesi gereken yönün de daha fazla şey üretmekten çok, bazı şeylere artık ihtiyaç duymadığımız deneyimler yaratmak olduğunu düşünüyorum.

Kaynaklar

Worldpay - Global Payments Report 2026
https://worldpay.com/en/insights/articles/gpr-2026-trend-3

Federal Reserve Financial Services - 2025 Findings from the Diary of Consumer Payment Choice
https://www.frbservices.org/news/research/2025-findings-from-the-diary-of-consumer-payment-choice

🇬🇧 English version

Recently, I came across the launch of a new physical payment card. A lot of the communication focused on its design, materials, and how it feels as a physical object. It might be a great card, but it made me think about something else: Do we really still need new physical cards in 2026?

For a while now, I’ve been trying to reduce the number of cards I carry in my wallet. Ideally, I don’t want to carry physical cards at all. Once you start actively using Apple Pay or similar digital wallets, a card stops being a piece of plastic and becomes a payment method that simply lives on your phone or watch. The card itself isn’t disappearing; what’s disappearing is the need for it to be a physical object.

User behaviour is moving in the same direction. According to Worldpay’s Global Payments Report 2026, digital wallets accounted for 56% of global e-commerce spend and 33% of in-store spend in 2025, up from 53% and 32% respectively the year before. The shift isn’t limited to online payments either. Federal Reserve research shows that the average number of monthly payments made by phone in the US increased from 4 in 2018 to 11 in 2024. Among consumers aged 18–24, 45% of payments were made using a mobile phone. To me, the individual percentages are less interesting than the direction of travel: people are getting used to not taking a card out of their wallet. And once you get used to that experience, it’s difficult to go back.

Türkiye has a different problem

In Türkiye, we’re experiencing this transition a little differently. Platforms like Apple Pay, which have been part of everyday payments in many countries for years, are still unavailable here. There may be many reasons for this, from regulations and commercial agreements to local payment infrastructure and the expectations of global companies. From the outside, it’s difficult to know all of those dynamics, but from a user’s perspective the outcome is simple: We don’t have access to an experience that is becoming standard elsewhere.

What I find more interesting is how we try to fill that gap. No Apple Pay? We introduce another physical card, a payment ring, a sticker, a keychain or another accessory that lets you make a contactless payment. Each of these can be technically interesting products in its own right, and some may solve genuine needs for specific groups of users. But when I look at the bigger picture, I keep coming back to the same question: Are we actually solving the problem, or are we designing around it? Because as a user, I don’t want to replace the card in my pocket with another object. I don’t want to turn my card into a ring, a sticker or a keychain. I want to carry fewer things and pay with the phone or watch that is already with me.

Maybe this is also where we need to rethink what we call innovation. Building a new physical object that can make a payment instead of a card may be technologically innovative, but from a user-experience perspective, we’re still putting the same problem into a different form. What’s happening globally points towards something much more interesting: the payment method is becoming invisible. Sometimes the best technology isn’t the one that adds another object to our lives. It’s the one that removes the need for one.

Someone needs to build the bridge

Of course, bringing Apple Pay to Türkiye isn’t a decision that a single bank or company can make. There are regulations, commercial agreements, platform policies, local payment systems and many different stakeholders involved. But that’s exactly why I believe the role of major financial and technology companies in Türkiye shouldn’t be limited to creating alternative payment methods. Someone needs to build the bridge. There needs to be a stronger connection between the experiences users are becoming accustomed to globally and the financial ecosystem in Türkiye. Helping establish the necessary standards and actively creating the conditions that allow these platforms to operate here should also be considered part of innovation.

In the short term, launching another card or payment accessory may be easier. It may even make more commercial sense. There’s an entire operational and economic model around physical cards, from production and distribution to replacement, maintenance and other revenue streams. So for companies, this isn’t purely a user-experience decision; the revenue generated by the existing system is naturally part of the equation. But just because a company can continue making money from an existing model doesn’t mean that model will continue to provide the right experience. When user behaviour changes, companies can either extract value from the existing behaviour for as long as possible or embrace the new behaviour early. I believe the latter creates far more value in the long run. Sometimes the biggest contribution you can make to the user experience isn’t creating your own alternative; it’s removing the barriers between users and the experience they already want.

Rethinking the card itself

There’s another part of this transition that I find particularly interesting from a design perspective. In many apps today, what we call a “digital card” is still essentially a physical card drawn on a screen: a rectangle with a card number, expiry date and CVV. We’re still carrying the metaphors of the physical world directly into the digital one. But there’s no reason a digital card needs to behave like a physical card. It can generate disposable numbers, adjust spending limits depending on context, surface subscriptions, increase security for specific transactions or work differently when you travel. It can’t be physically lost, yet it can be frozen in seconds when needed. Perhaps the real opportunity ahead isn’t designing better-looking physical cards; it’s redesigning what a card actually is.

Physical cards probably won’t disappear anytime soon. Phones run out of battery, not every terminal supports the same technology, and there are ATMs, travel scenarios, accessibility considerations and different user habits to think about. So I don’t think this conversation should be about eliminating physical cards entirely. The more interesting question is which one should be the default experience? Today, many financial products still treat the physical card as the primary product and the digital card as its digital extension. I think that relationship needs to be reversed: The digital card should become the primary product. The physical card should be an optional product for people who actually need or want one.

Less stuff, better experience

Ultimately, I don’t want another physical card. I don’t want another object designed to replace my physical card either. I want to carry fewer things, think about fewer things, and have a better payment experience.

And I think that’s where technology should be heading: not towards creating more things for us to carry, but towards designing experiences where we simply no longer need them.

Sources

Worldpay — Global Payments Report 2026
https://worldpay.com/en/insights/articles/gpr-2026-trend-3

Federal Reserve Financial Services — 2025 Findings from the Diary of Consumer Payment Choice
https://www.frbservices.org/news/research/2025-findings-from-the-diary-of-consumer-payment-choice